dialogi

Dziewczyna: W beztroskim raju dziwacznego istnienia...

Rozmówca: Marudzisz.

Dziewczyna:  ... w szklanej tafli bezbarwnego westchnienia...

Rozmówca: ... i znów to samo...

Dziewczyna: Czy coś powiedziałam nie tak?

Rozmówca:  Jeszcze się pytasz? Rozejrzyj się dookoła. Te wszystkie cierpienia,  mordercze udręki... A Ty pieprzysz o jakiś taflach bezbronności... 

Dziewczyna: Ból istnienia... 

Rozmówca:  Jasne...  I rozgorączkowane wspomnienia. 

Dziewczyna: Taak... Wspomnienia... 

Rozmówca:  Jasne. Tylko to ci pozostało. Wszystko inne porzuciłaś, więc czego niby się spodziewałaś?

Dziewczyna: Zrozumienia. 

Rozmówca:  Tobie?! Tylko totalny szaleniec mógłby się z tobą połapać. Ty nawet straciłaś szacunek! Zrozumienie...

(cisza)

Dziewczyna: Boisz się?

Rozmówca:  Niby czego?

Dziewczyna: Samotności.

Rozmówca:  Nie jestem samotny. 

Dziewczyna: Osamotnienia?

Rozmówca:  Nie jestem osamotniony. 

Dziewczyna: Zniewolenia? 

Rozmówca:   Każdy jest zniewolony.  Prawdziwa wolność przestała już istnieć.

Dziewczyna: A boisz się?

Rozmówca:   Czego do cholery? 

Dziewczyna: Tej wolności... 

(brak odpowiedzi) 

*

Dziewczyna: Kiedyś wierzyłam... Ufałam... Kochałam. Żyłam nadzieją, że świat jest lepszy niż się wydaje, że pod tą osłoną zobojętnienia istnieje prawdziwa ludzka wyrozumiałość...  Że istnieje ktoś, kto na mnie czeka...

Rozmówca:  Więc co się stało? 

Dziewczyna: Odezwało się we mnie sumienie.

*

Dziewczyna: Czy życie wygasa gdy brak jest już nadziei? 

Rozmówca: Nadziei? Lecz co znaczy te parę liter zespolonych w pewną całość, która wcale nie musi być całością a tylko przypadkowym ciągiem. Może całe nasze życie jest tylko szeregiem przypadkowych zdarzeń, a prawdą jest tylko umysł niemowlęcia nieskalanego zbrukaną cywilizacją...? Być może nasze życie jest tylko jednym wielkim zbiegowiskiem, które łączy wiara w lepszą przyszłość...

Dziewczyna: Więc wierzymy?

Rozmówca: Tak... Wierzymy, bo w coś wierzyć trzeba, by móc podtrzymywać się na duchu i dlatego właśnie nic nie może być idealne bo...

Dziewczyna: ... wtedy przestalibyśmy wierzyć...

Rozmówca: Dokładnie.

Dziewczyna: I mieć nadzieję, która jako jedyna utrzymuje nas przy życiu...