...bo na nowo chcę

pieśń

przemierzam świat

            poszukuję otchłani nieskalanego spokoju

ta pieśń rozrywa twe usta

ta pieśń oddaje Ci hołd

ta pieśń wezbrana w twe wody

            nie szukaj jej

 tu

w głębinach otchłani 

w wczorajszym śnie 

zapomnianych wspomnień 

i wzruszeń 

w znamiennych przestworzach 

w ukojeniach twych snów 

leżących w ciemnościach

 ... nie teraz

     nie tu... 

zapomniana

w szarości dnia

wśród zgiełków

przemocy

w przemijającym świecie

taka bezbronna

i opuszczona

z a p o m n i a n a

na zawsze

sama...

białe lasy

białe lasy

wyhaftowane na

twym tle

wśród uścisku

porannej miłości

w szmeru

bólu

i w duchu

udręki

            - zawracam

ukojenie

tracąc się w mgle

nieczystej szarości

w grze piekielnych

martwych błękitów

w kolorach życia

zanikłej przeszłości

w miłości zwątpienia

rozkosznego wspomnienia

jestem

            bez wstydu

            bez rozpaczy

chwila odosobnienia

kropla ukojenia

pałętającego się nieistnienia

niemożności zapomnienia

stracenia

i wiecznego milczenia...

ból istnienia

mrok zapomnienia...

suche wspomnienia

sekretne marzenia

w zapomnianych kolorach

sennego mroku...

żyć

pragnieniem swym

zapomnieć chcę 

na nowo żyć 

rozejrzeć się 

odpłynąć na fali

nie topić się w niej... 

bo na nowo chcę

dialogi

Dziewczyna: W beztroskim raju dziwacznego istnienia...

Rozmówca: Marudzisz.

Dziewczyna:  ... w szklanej tafli bezbarwnego westchnienia...

Rozmówca: ... i znów to samo...

Dziewczyna: Czy coś powiedziałam nie tak?

Rozmówca:  Jeszcze się pytasz? Rozejrzyj się dookoła. Te wszystkie cierpienia,  mordercze udręki... A Ty pieprzysz o jakiś taflach bezbronności... 

Dziewczyna: Ból istnienia... 

Rozmówca:  Jasne...  I rozgorączkowane wspomnienia. 

Dziewczyna: Taak... Wspomnienia... 

Rozmówca:  Jasne. Tylko to ci pozostało. Wszystko inne porzuciłaś, więc czego niby się spodziewałaś?

Dziewczyna: Zrozumienia. 

Rozmówca:  Tobie?! Tylko totalny szaleniec mógłby się z tobą połapać. Ty nawet straciłaś szacunek! Zrozumienie...

(cisza)

Dziewczyna: Boisz się?

Rozmówca:  Niby czego?

Dziewczyna: Samotności.

Rozmówca:  Nie jestem samotny. 

Dziewczyna: Osamotnienia?

Rozmówca:  Nie jestem osamotniony. 

Dziewczyna: Zniewolenia? 

Rozmówca:   Każdy jest zniewolony.  Prawdziwa wolność przestała już istnieć.

Dziewczyna: A boisz się?

Rozmówca:   Czego do cholery? 

Dziewczyna: Tej wolności... 

(brak odpowiedzi) 

*

Dziewczyna: Kiedyś wierzyłam... Ufałam... Kochałam. Żyłam nadzieją, że świat jest lepszy niż się wydaje, że pod tą osłoną zobojętnienia istnieje prawdziwa ludzka wyrozumiałość...  Że istnieje ktoś, kto na mnie czeka...

Rozmówca:  Więc co się stało? 

Dziewczyna: Odezwało się we mnie sumienie.

*

Dziewczyna: Czy życie wygasa gdy brak jest już nadziei? 

Rozmówca: Nadziei? Lecz co znaczy te parę liter zespolonych w pewną całość, która wcale nie musi być całością a tylko przypadkowym ciągiem. Może całe nasze życie jest tylko szeregiem przypadkowych zdarzeń, a prawdą jest tylko umysł niemowlęcia nieskalanego zbrukaną cywilizacją...? Być może nasze życie jest tylko jednym wielkim zbiegowiskiem, które łączy wiara w lepszą przyszłość...

Dziewczyna: Więc wierzymy?

Rozmówca: Tak... Wierzymy, bo w coś wierzyć trzeba, by móc podtrzymywać się na duchu i dlatego właśnie nic nie może być idealne bo...

Dziewczyna: ... wtedy przestalibyśmy wierzyć...

Rozmówca: Dokładnie.

Dziewczyna: I mieć nadzieję, która jako jedyna utrzymuje nas przy życiu...

wyrwana kartka z notatnika

...pamiętam tamten wieczór jak wczorajszą noc. Pamiętam,  jakby to wcale nie miało miejsca aż tak dawno.  Pamiętam każde słowo,  każdy dźwięk i każdy cichy szept. Pamiętam zapach zwiędłej róży i niedopalonego papierosa. Pamiętam hamujący pociąg gdzieś w oddali... 

Pamiętam, bo byłam wtedy szczęśliwa...

chciałabym wierzyć 

że czas leczy rany

chciałabym ufać...

nie czas już na łzy

nie czas na puste wołanie

nie czas na niemy krzyk

nie wolno rozdrapywać rany...

nie wolno uciekać 

przed łaską przeznaczenia 

nie można zapomnieć 

przelanego spełnienia

od czasu do czasu 

pogrążyć się w świecie udręki 

roztopić na nowo

przepalone lęki 

wojnę pokoju

i ciszę bezustannej nocy...

Wiem, że nie należy uciekać przed światem. Wiem, że powinnam odnaleźć spokój.  Wiem, że pamiętam, to co niedokończone... 

Wtulona byłam w Twoje ramiona. W oczach widziałam niespokojny cień. Wiatr kołysał pasmami cienkich włosów.  Odległe szepty przypominały o Twej grze. 

Wyrwana kartka z niedzielnego notatnika zakreśliła koło między nami..